Fundacja Adoremus Te Christe rozwija w Polsce dzieło tworzenia kaplic wieczystej adoracji wedle skutecznego modelu organizacyjnego opartego na doświadczeniu Misjonarzy Najświętszej Eucharystii z Francji, który zakłada troskę o to, żeby w czasie wystawienia Najświętszego Sakramentu nie było takiego momentu, kiedy Pan Jezus jest sam.
Naszą misją jest pogłębianie i odnowa pobożności eucharystycznej poprzez adorację Najświętszego Sakramentu w parafiach.
Patronami dzieła, które podejmujemy jako Fundacja Adoremus Te Christe są: św. Józef, św. Andrzej Bobola, bł. Edmund Bojanowski oraz św. Carlo Acutis.
Dzieło tworzenia kaplic wieczystej adoracji złożyliśmy w Niepokalanym Sercu Maryi. Wierzymy, że to pod Jej matczynym płaszczem dojrzewa ono i przynosi owoce. Jesteśmy przekonani, że przez Jej ręce Bóg udziela nam potrzebnych łask, siły i światła do wypełniania tej misji.
Maryja nieustannie uczy nas, jak kochać Jezusa Eucharystycznego. To Ona jako pierwsza nosiła Go pod swoim sercem, adorowała Go w codzienności Nazaretu, trwała przy Nim pod krzyżem i całym swoim życiem wskazywała wyłącznie na Niego. Jej miłość do Syna staje się dla nas szkołą adoracji - miłości cichej, wiernej, wytrwałej i bezinteresownej.
Wpatrujemy się także w Jej pokorę, cichość i głębokie uniżenie. Maryja nigdy nie zatrzymywała uwagi na sobie, lecz zawsze prowadziła do Jezusa. Pragniemy, aby również nasza posługa miała taki charakter: dyskretna, wolna od szukania uznania, pełna zaufania Bogu i gotowości do służby. To właśnie w Jej postawie odnajdujemy wzór prowadzenia tej misji - nie własnymi siłami, ale w pokorze serca, aby we wszystkim wzrastał Chrystus obecny w Najświętszym Sakramencie.
Charyzmat tworzenia kaplic wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu pragniemy rozwijać w duchu misji św. Jana Chrzciciela. Tak jak on został posłany, aby przygotować drogę Panu i wskazać na Tego, który przychodzi, tak i my pragniemy być jedynie głosem wołającym, który kieruje spojrzenia ludzi ku Jezusowi obecnemu w Najświętszym Sakramencie.
Istotą tego charyzmatu nie jest budowanie własnego dzieła, tworzenie struktur czy skupianie uwagi na osobach zaangażowanych w misję. Naszym zadaniem jest przygotowanie miejsca, w którym Chrystus będzie mógł zamieszkać pośród swojego ludu dzień i noc, a następnie usunięcie się w cień i ciche towarzyszenie parafii w wymiarze formacyjnym.
Dlatego nasza obecność w parafii ma charakter służebny. Towarzyszymy wspólnocie w rozeznawaniu, organizacji i powstawaniu kaplicy, pomagamy zgromadzić osoby gotowe podjąć godziny adoracji, dzielimy się doświadczeniem i wspieramy na każdym etapie. Jednocześnie staramy się nie skupiać uwagi na sobie. Gdy kaplica zaczyna żyć własnym rytmem modlitwy, nasza misja dobiega końca. Pozostaje Jezus i ludzie, których przyciągnął do swojego Serca.
W tym sensie bliski jest nam obraz osiołka, na którym Pan Jezus wjechał do Jerozolimy. Zwierzę to niosło na swoim grzbiecie Jezusa, lecz nie zatrzymywało na sobie spojrzeń tłumów. Wszystkie okrzyki, gałązki palmowe i gesty uwielbienia były skierowane ku Chrystusowi. Podobnie pragniemy pełnić naszą posługę: nieść Jezusa do parafii, nie przypisując sobie owoców, nie szukając uznania, nie budując własnej chwały. Wystarczy, że On będzie poznany, kochany i adorowany.
Jak św. Jan Chrzciciel chcemy nieustannie powtarzać: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał” (J 3,30).
W tych słowach zawiera się duchowość naszego posługiwania. Każda nowo powstała kaplica wieczystej adoracji jest znakiem, że droga została przygotowana, a Jezus może zamieszkać pośród swojego ludu jako Emmanuel - Bóg z nami. Wtedy Poprzednik ustępuje miejsca Temu, którego przyjście zapowiadał.